Pierwsza generacja to ogniwa krzemowe: monokrystaliczne i polikrystaliczne. Pojawienie się ogniw bazujących na krzemie amorficznym zapoczątkowało tzw. drugą generację ogniw. Zaliczają się do niej ogniwa cienkowarstwowe, zbudowane z tellurku kadmu (CdTe), mieszaniny miedzi, indu, galu, selenu (CIGS), czy z wspomnianego krzemu amorficznego oraz wielozłączowe. Ogniwa cienkowarstwowe charakteryzują się bardzo cienką (1-3 mikrometrów) warstwą półprzewodnika.
Trzecia generacja to ogniwa barwnikowe i polimerowe. Często do trzeciej generacji zalicza się również ogniwa perowskitowe, niektóre źródła zaliczają je, wraz z ogniwami hybrydowymi do generacji czwartej [1]. Podział ten ma charakter chronologiczny. Klasyfikacja ze względu na materiały używane w produkcji ogniw została przedstawiona na Rys. 2 (na podstawie [2]).
Ogniwa perowskitowe i hybrydy zostały ujęte w oddzielnej kategorii. Perwoskity są materiałami nieorganicznymi, jednak w wytwarzaniu ogniw używane są materiały organiczne (np. rozpuszczalniki). Ogniwa hybrydowe (np. krzemowo-organiczne) są również wykonane zarówno z materiałów organicznych jak i nieorganicznych.
Każda z generacji ma swoje mocne i słabe strony (np. jeśli chodzi o wydajności przoduje fotowoltaika krzemowa). Wszystkie są jednak nadal rozwijanie i mają ogromny potencjał.
Kumar P. Organic solar cells : device physics, processing, degradation, and prevention. Boca Raton: CRC Press, Taylor et Francis Group, 2017.
Angmo D., Espinosa N., Krebs F. C. „Indium Tin Oxide-Free Polymer Solar Cells: Toward Commercial Reality”. W: Low-cost Nanomaterials. Oprac. Z. Lin, J. Wang. London: Springer, 2014.